rebetiko.sealabs.net

Κάθε βραδάκι τραγουδώ για σένανε τσαχπίνα,
για σένα μαυρομάτα μου ναζιάρα μου μπομπίνα,
για σένα μαυρομάτα μου ναζιάρα μου μπομπίνα,
κάθε βραδάκι τραγουδώ σκληρόκαρδη τσαχπίνα. (<-- Ο Στράτος λέει κάτι σαν "να να νααα τσαχπίνα", στη θέση της λέξης σκληρόκαρδη και αφήνει το Ρούκουνα κάνει τη υπόλοιπη "βρωμοδουλειά").

Μετά τιμής, Χασκίλ Στέλλα

Στο σκύλα μ'έκανες και λιώνω,μόλις τελειώνει το ταξίμι ο Μάρκος ξεχνιέται να μπει στο σωστό χρόνο και τρώει την πρώτη λέξη

Στο "Σαν εγύριζα απ' την Πύλο", στην 6η στροφή, ο Στράτος, ενώ αρχικά τα λέει σωστά:

"Συντροφιά, ρε, 'γώ ζητώ
μα που να πά' να την ευρώ"

στην επανάληψη, λέει κάτι σαν:

"Ρε μου πα να να την ευρώ" ή "Ρε που πα να να την ευρώ"

Xτες το βραδυ στο σκοταδι του Βαμβακαρη

Ξεκιναει καπως καθυστερημενα το μπουζουκι και σε καποιο σημειο αναμεσα απο τις στροφες καπως χανει λιγο τη μελωδια.Δεν ειναι σαρδαμ αλλα ειναι λαθακι

Ενα απο τα πιο χτυπητα σαρδαμ ειναι αυτο που κάνει ο Στελλάκης στο "Βουνό με το βουνό" του Χιώτη, οταν στο πρώτο ρεφραιν λέει :
Το βουνο με το βουνο, μόνο δε σμίγει
ενω ο Χιώτης στο σιγόντο λέει :
Το βουνο με το βουνο ποτέ δε σμίγει

Στο επόμενο ρεφραιν λένε και οι δύο : ποτέ το οποίο είναι προφανως το σωστο. Βεβαια δεν ειναι ακριβως σαρδαμ ειναι αλλος στιχος ...
Σε μεταγενεστερη εκτέλεση θυμαμαι οτι ο τραγουδιστης λεει : μόνο
ενω σε μια αλλη με το Διονυσιου απο τα ξεκινηματα του, που ακουω τωρα λεει : ποτέ

Θυμάμαι ακομα ενα τραγουδι με τον Καριπη (δε θυμαμαι τιτλο...) οπου βηχει και χανει ενα στιχο ...
ειναι και αλλα πολλα που θα βγουνε στη φορα στην πορεια ...
Η περιπτωση ντεβρίσης κλπ ειναι αναγραμματισμος, φαινομενο της γλωσσας μας ... εδω στην Κρητη λεμε πρικύ το πικρό και αλλα πολλα ...

"Βουνό με βουνό μόνο δε σμίγει" υπάρχει σαν τύπος αυτής της φράσης κι έχει το παρόμοιο νόημα με το "ποτέ".
Εννοεί ότι όλα τα άλλα σμίγουν κάποτε, και μόνο βουνό με βουνό δε σμίγει.
(Ελπίζω, φίλε ντουζένη, να μην αλλάξανε εντός σου τα σύνορα του κόσμου μετά από αυτή την αποκάλυψη ) .

Αστεία είναι και μερικά σαρδαμάκια στη σύγχρονη δισκογραφία που περνάνε στο δίσκο χωρίς να τα προσέξει κανείς.
Ωραίο παράδειγμα είναι ο κυρ Αντώνης του Χατζηδάκι:
...και μαζί σου τ' άστρα πηδάμε, τις φωτιές για σένα μετράμε κλπ.
Εκτός αν πρόκειται κάποιο είδος ηθελημένης φιλολογικής ανατροπής.

Επίσης σχετικά πρόσφατα ο Μητροπάνος είχε τραγουδήσει:
αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά, είσαι μικρός και δε χωράς στον αναστεναγμό μου.
Ενώ στην πραγματικότητα όσο πιο μικρός είναι ο ντουνιάς τόσο πιο εύκολα χωράει σε έναν αναστεναγμό.

ΥΓ Στο "σαν εγύριζα απ' την Πύλο" οι αναγραμματισμοί που κάνει ο Στράτος μου φαίνονται ηθελημένοι.

...Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μού φαίνεται, ότι στον "κυρ Αντώνη" του Χατζηδάκι το τραγούδι είναι διφωνία. Θυμάμαι καλά; Και αν ναι, είναι δυνατό να γίνει τέτοιο "σαρδάμ" από περισσότερους από έναν ανθρώπους μαζί;

Εν τω μεταξύ το πιο συγκλονιστικό είναι το άλλο.
Επειδή έγραψα ότι "Στο "σαν εγύριζα απ' την Πύλο" οι αναγραμματισμοί που κάνει ο Στράτος μου φαίνονται ηθελημένοι", πήγα ν' ακούσω και να φέρω για παράδειγμα άλλο ένα τραγούδι με αναγραμματισμό, το "Με κάποια στα Πετράλωνα", στο οποίο χρόνια τώρα ακούω το ακατανόητο:
"σανά-τανέ-ψιλί-μα/νταμ-πο/τε-δενέ-μπενέ-σετράμ"
Και μόλις τώρα συνειδητοποίησα ότι λέει
"σα να'τανε ψηλή μαντάμ, ποτέ δεν έμπαινε σε τραμ".
Αλλάξανε εντός μου τα σύνορα του κόσμου