Μια λαφίνα αντάμωσα

Από στίχοι
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Μια ελαφίνα αντάμωσα στο βράδυ προς τη δύση,

σαν άγγελος μου φάνηκε να με παρηγορήσει,

που' χω πιο μαύρη την καρδιά από τα δυο της μάτια,

που μόλις μ' αντικρύσανε με κάνανε κομμάτια.


Σταμάτησα και τη ρωτώ που τα' βρε τέτοια μάτια,

μου κρένει μ' αναστεναγμό Στης μοναξιάς τα πλάτια,

της λέγω Δως μου δυο ματιές, δως μου και κάτι άλλο,

ζάχαρη από τα χείλη σου, πο' χω καημό μεγάλο.


Θέλει εγώ, θέλει κι εσύ θα σου τα δώσω όλα,

μ' αγκάλιασε, με φίλησε, μού' σφιξε η καρμανιόλα,

γιατί ήταν ψεύτρα, δέχτηκα τα χάδια, τα φιλιά της,

μ' έσφιξε και με μπέρδεψε στα δικά της.