Κόρη που υφαίνεις στ' αργαλειό

Κόρη που υφαίνεις στ' αργαλειό

και φαίνεις και ξεφαίνεις

και το νου μου ξετρελαίνεις

και φαίνεις και ξεφαίνεις

και το νου μου τον επαίρνεις.

Μεταξωτό είναι το πανί,

[μεταξωτό το χτένι

και η κόρη που το υφαίνει.] χ2

-Όπα, όπα! Να ζήσει που το φαίνει! (ανδρική φωνή)

-Μπράβο, Ρίτα μου! (ανδρική φωνή)

Ας πάνε όσα δούλευα,

[κι όσα 'χω δουλεμένα,

κόρη εγώ για σένα.] χ2

-Γεια σου, Σαλονικιέ μου! (φωνή Ρίτας Αμπατζή)

Μιανής βραδιάς αγκάλιασμα,

[όλα ξεχρεωμένα.] χ2

Πάρε Μαριώ τη ρόκα σου,

[κι έλα το φράχτη-φράχτη,

βάσανα που' χει η αγάπη.] χ2

Κι ας σε ρωτήσει η μάνα σου,

[τι το' κανες τ' αδράχτι.] χ2