Κόρη που υφαίνεις στ' αργαλειό

Από στίχοι
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Κόρη που υφαίνεις στ' αργαλειό

και φαίνεις και ξεφαίνεις

και το νου μου ξετρελαίνεις

και φαίνεις και ξεφαίνεις

και το νου μου τον επαίρνεις.


Μεταξωτό είναι το πανί,

[μεταξωτό το χτένι

και η κόρη που το υφαίνει.] χ2


-Όπα, όπα! Να ζήσει που το φαίνει! (ανδρική φωνή)

-Μπράβο, Ρίτα μου! (ανδρική φωνή)


Ας πάνε όσα δούλευα,

[κι όσα 'χω δουλεμένα,

κόρη εγώ για σένα.] χ2


-Γεια σου, Σαλονικιέ μου! (φωνή Ρίτας Αμπατζή)


Μιανής βραδιάς αγκάλιασμα,

[όλα ξεχρεωμένα.] χ2


Πάρε Μαριώ τη ρόκα σου,

[κι έλα το φράχτη-φράχτη,

βάσανα που' χει η αγάπη.] χ2


Κι ας σε ρωτήσει η μάνα σου,

[τι το' κανες τ' αδράχτι.] χ2