Όταν το πίνω το κρασί

Όταν το πίνω το κρασί ,περνάει ο καημός μου

όλα τα πλούτη και καλά , τα βλέπω τότε εμπρός μου.

Θαρρώ πως είναι ο ντουνιάς ,δικός μου και φωνάζω

βρε τι ζωή χρυσή είν' αυτή , π' όλο ποτήρια αδειάζω.

Όταν περάσει η μέθη μου , τα ίδια Παντελή μου

αρχίζουνε τα βάσανα , και όλοι οι καημοί μου.

Θυμάμαι όσους χρεωστώ , μανάβη και μπακάλη

κι ο μήνας που έγινε εννιά , τότε με πιάνει ζάλη.

Δεν είναι πια ζωή αυτή , τα ίδια Παντελή μου

κρασάκι πρέπει για να πιω , να σβήσουν οι καημοί μου.

Κρασάκι βρε κρασάκι μου , σε πίνω και μεθάω

κι όλα τα ντέρτια και καημοί , με σένα τα ξεχνάω.

Γεια σου Μήτσο μου Μανησαλή , εβίβα παιδιά ,πίνετε το κρασί θα μας σπάει τα κέφια ,γεια χαρά.

Ωχ ωχ ωχ όπα. |