Alcibiadis έγραψε:Εδώ Άγη θα διαφωνήσω ως προς το ανώνυμο και λαικό της αντάρτικης εκδοχής.Ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί δημιουργία. Είχαν έτοιμη τη μουσική και προσάρμοσαν στίχους εμψυχωτικούς για τις ανάγκες του αντιφασιστικού αγώνα.
Κάτι που ισχύει άλλωστε σ' όλα τ' αντάρτικα τραγούδια. Ανώνυμα δεν μπορεί να χαρακτηριστούν απ' τη στιγμή που τα επιμελήθηκε η μουσική ομάδα του τότε Λαικού μας στρατού. Όταν ξέρουμε δηλ. το πως το γιατί και απο ποιους, η λέξη ανωνυμία φθίνει σαν έννοια. Οι αντάρτικοι στίχοι φυσικά και εξυπηρέτησαν τα λαικά συμφέροντα τότε! Ανήκουν όμως στην στρατεύσιμη εκδοχή και αυτό με δυσκολεύει στο να πω ότι είναι λαικοί.
Το πραγματικό λαικό και ανώνυμο τραγούδι νομίζω ότι σταματά στην ανακάλυψη του γραμμόφωνου.
Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος από τα αντάρτικα τραγούδια υπακούει στον κανόνα που λες, Άλκη.
Όμως δεν ισχύει αυτό γιά όλα τα αντάρτικα, αφού είναι πολλές οι περιπτώσεις που αποτελούν καθαρά λαϊκή δημιουργία, με τους παραδοσιακούς όρους της ανωνυμίας και της προφορικότητας, παρ' όλο που είχε ήδη ανακαλυφθεί το γραμμόφωνο.
Το οποίο γραμμόφωνο έτσι κι αλλιώς δεν αφορούσε πρακτικά τη διάδοση των αντάρτικων τραγουδιών, είτε των "επωνυμων" είτε των ανώνυμων.
Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο τραγούδι, πρόκειται για παραδοσιακή μελωδία, πάνω στην οποία έχουν γραφτεί οι στίχοι, και τίποτα δεν μας επιβεβαιώνει ότι είναι στίχοι που τους επιμελήθηκε κάποια μουσική ομάδα κι όχι αυθόρμητη δημιουργία. Το δεύτερο μού φαίνεται πολύ πιθανότερο. Άλλωστε το τραγούδι δεν ανήκει σ' εκείνα τα αντάρτικα που ήταν γνωστά σε όλη τη χώρα και ενδεχομένως να τραγουδιόταν ιδιαίτερα στη Μεσσηνία από όπου ίσως και η προέλευσή του.
Οι όροι της ανώνυμης δημιουργίας λειτούργησαν αρκετά σε ό,τι αφορά τα τραγούδια της αντίστασης, και όχι μόνο όσο κράτησε η κατοχή αλλά και αργότερα.
Χαρακτηριστικό δείγμα μετά το Δεκέμβρη του 44, είναι το τραγούδι των ομήρων της Ελ Ντάμπα ( βλ. συζήτηση εδώ
forum/vt.php?p=4716 ) .
Εδώ επίσης:
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/ ... artiko.htm
υπάρχουν κάποια αντάρτικα, μερικά από τα οποία είναι γνωστά και αποδίδονται σε συγκεκριμένο στιχουργό και συνθέτη, και άλλα -μερικά μάλιστα από τα γνωστότερα- αναφέρονται ως (και είναι) "αδέσποτα" .
Και, επίσης, υπάρχουν αντάρτικα τραγούδια με εντελώς τοπικό χαρακτήρα, που υπακούνε στη μορφή του δημοτικού τραγουδιού και εξιστορούνε περιστατικά και πρόσωπα κάποιας συγκεκριμένης περιοχής.
Νομίζω ότι όσο πηγαία ήταν η αντίσταση του λαού άλλο τόσο πηγαία δεν θα μπορούσε παρά να εκφραστεί και στο τραγούδι.
ΥΓ Όσο για την "στρατεύσιμη εκδοχή" δεν αποτελεί εμπόδιο στον χαρακτηρισμό της λαϊκότητας. Υπάρχουν και δημοτικά τραγούδια "στρατευμένα" (λχ ο Μάρκος Μπότσαρης: Αφήνω διάτα στα παιδιά, να πολεμήσουν την Τουρκιά και τους κοτσαμπασήδες) κι αυτό δεν παύει να τα καθιστά λαϊκά.
ΥΓ2 Μάλιστα στο παραπάνω λινκ βρίσκονται και οι στίχοι της "Καλαματιανής" (ολόκληροι) με τη σημείωση: "Το τραγούδι αυτό τραγουδήθηκε από τους αντάρτες του Ταϋγέτου και του Πάρνωνα στα χωριά της Μάνης και της Μεσσηνίας" .