Η κατάρα της μάγισσας
Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, αγόρι
ξεμυάλισε της μάγισσας την κόρη
κι αφού τη γλέντησε, αγκάλιασε μιαν άλλη
κι η μάνα της κατάρα του ΄δωσε μεγάλη.
"Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς,
καταραμένος να΄σαι όσο ζεις."
Παντού η κατάρα αυτή τον κυνηγάει
και στη ζωή του όποια αγαπάει
την βρίσκει μ΄άλλον και τον καίει η λαχτάρα,
της μάγισσας έχει αληθεύσει η κατάρα.
"Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς,
καταραμένος να΄σαι όσο ζεις."
Η ζήλια πια τα μάτια του θολώνει,
την άπιστη αγάπη του σκοτώνει
και μεσ΄τη φυλακή κλεισμένος συλλογιέται
της μάγισσας πως η κατάρα εκδικιέται.
"Ποτέ αγάπη εσύ να μη χαρείς,
καταραμένος να΄σαι όσο ζεις."