Το φτωχοκάλυβο

Σ'αυτό το φτω, σ' αυτό το φτωχοκάλυβο,

με άφησες μια μέρα,

γιατί καλά, γιατί καλά το ήξερες,

πως θα γινώ μητέρα.

Τώρα είμαι μια μητέρα

με παιδί χωρίς πατέρα.

Μαζί πως θα, μαζί πως θα πεθάνουμε

μου είχες πει, θυμάσαι,

μα όμως ξε, μα όμως ξεμυαλίστηκες,

ποιος ξέρει πού κοιμάσαι.

Τώρα πια δε με θυμάσαι

σ`άλλη αγκαλιά κοιμάσαι.

Σ`αυτό το φτω, σ' αυτό φτωχοκάλυβο,

που το`χεις ξεχασμένο,

κάθε στιγμή, κάθε στιγμή κάθε λεπτό

εσένα θα προσμένω.

Σε προσμένω κάθε μέρα

του παιδιού σου η μητέρα.