Ως πότε πια τέτοια ζωή

Ως πότε πια τέτοια ζωή,

να ζούμε χωρισμένοι

και στη δική μας συμφορά, ω,ω,ω,

να χαίρονται οι ξένοι!

Να χαίρονται και να γελούν, ω,ω,ω,

φίλοι, γνωστοί και ξένοι.

Μπορούμε να ξεχάσουμε

τα τόσα όνειρά μας,

[που κάνανε σ' ένα σκοπό, ω,ω,ω,

οι κτύποι της καρδιάς μας!] x2

Κι αυτοί που μας χωρίσανε,

απ' τον καημό ας λιώσουν!

[Ζωή χρυσή για μας θα 'ρθεί, ω,ω,ω,

κι αυτοί θα μετανιώσουν.] x2